Spotkanie

Psychoterapia indywidualna jest procesem ukierunkowanym na głębszą zmianę funkcjonowania pacjenta. Ma na celu przede wszystkim rozwój umiejętności emocjonalnych i społecznych, w tym głównie poprawę zdolności rozumienia siebie i innych, tworzenia więzi, współpracy i porozumiewania się z innymi, wzmocnienie samokontroli i konstruktywnego radzenia sobie z przeżywanymi emocjami oraz stresem, podniesienie poziomu samooceny i zdolności podejmowania świadomych, korzystnych wyborów. 

Psychoterapia w PRACOWNI prowadzona jest głównie w oparciu w paradygmat psychodynamiczny, co oznacza, że uwzględniamy możliwość działania nieświadomych sił, które kierują naszym sposobem przeżywania i zachowania. Podczas terapii ma miejsce identyfikacja nieświadomych treści oraz próba odnalezienia ich źródła i przyjrzenia się temu, jaki wpływ mają one na aktualnie przeżywanie trudności. Znacząca jest także jakość relacji, która tworzy się pomiędzy pacjentem i terapeutą, a której kształt także podlega analizie w trakcie sesji (więcej na ten temat w artykule: Psychoterapia psychodynamiczna). Poza podejściem psychodynamicznym poszczególni terapeuci PRACOWNI prowadzą psychoterapię w oparciu o paradygmaty behawioralno-poznawczy i systemowy. 

Psychoterapia indywidualna prowadzona jest w formie sesji (spotkań) 50 – minutowych, które charakteryzuje w miarę możliwości stały termin (godzina, dzień tygodnia), regularna częstotliwość (raz lub dwa razy w tygodniu) i praca z tym samym terapeutą (zobacz także: Kim jest psycholog, psychoterapeuta, psychiatra?).

Formy psychoterapii:

• terapia krótkoterminowa – kilka do kilkunastu spotkań; prowadzona jest w sytuacji, gdy obszar pracy skupia się wokół jednego konkretnego problemu;

• terapia długoterminowa – trwająca dłuższy okres czasu – do kilku lat; podejmowana jest w sytuacji, gdy celem jest praca nad wieloma sferami funkcjonowania, głębokie poznanie siebie i zmiana całokształtu przeżywania.

Terapeuta dostosowuje sposób prowadzonego procesu do konkretnej sytuacji i trudności, z którymi zmaga się pacjent. W konieczny sposób uwzględnia również jego aspekt rozwojowy, dlatego praca z dorosłym, nastolatkiem i dzieckiem różni się charakterem i stosowanymi metodami.